kozica

(Rupicapra rupicapra)

Kozica jest ssakiem z rodziny krętorogich, zamieszkującym, poza Tatrami, również Alpy, Kaukaz i Taurus. Długość jej ciała osiąga 120-135 cm, ciężar 35-50 kg (samce) oraz 30-42 kg (samice). Sierść ma barwę brunatną, z charakterystycznym, ciemniejszym pasem na grzbiecie.

Kozica zamieszkuje wyższe partie górskie, aż po granicę śniegu. Swoje terytorium znaczy wydzieliną z gruczołów głowy. Żyje w niewielkich stadach, ze starą samicą na czele. Starsze zwierzęta, poza okresem godowym, często żyją samotnie. Długość skoku osiąga 8 metrów. Kozica żywi się głównie trawą, liśćmi i ziołami, zimą porostami i korą.

Ruja u kozic ma miejsce w listopadzie i grudniu. Ciąża trwa 150-200 dni. Młode kozice osiągają dojrzałość płciową po około 20 miesiącach, ale rozmnażają się dopiero w wieku 3-4 lat. Przeciętna długość życia kozicy to 18-25 lat.

Zwierzęta tego gatunku objęte są po polskiej stronie Tatr ochroną od 1869r. Nie wiemy dokładnie ile ich wtedy było, ale już wówczas były zagrożone wyginięciem. W okresie między wojennym ilość kozic po polskiej stronie Tatr ocenia się na 40-60 sztuk, po słowackiej było ich około 1600. Po drugiej wojnie światowej ilość kozic w całych Tatrach gwałtownie spadła – po polskiej stronie było ich 26, po słowackiej – poniżej 200 sztuk. Od lat pięćdziesiątych, czyli od momentu powstania TPN, liczba kozic systematycznie wzrastała – w połowie lat 80. było ich już 270. Niestety, od tego czasu ilość kozic w polskich Tatrach znów zaczęła spadać. W 1999 roku było ich niespełna 70 po polskiej stronie Tatr, w roku 2000 (po obu stronach granicy) - 288 sztuk, w 2001 - 228 sztuk. W 2002 roku pierwszy raz zaobserwowano tendencję wzrostową: naliczono 300 kozic. W 2003 roku liczba kozic wynosiła 345 sztuk.

Kozicę spotkać można na całym obszarze Tatr, w piętrze hal i turni. Rzadko kiedy schodzą one do pięter reglowych.